PSZnZ Bluza mjr Bolesława Kontryma – CC „Żmudzin” 9 Batalion Strzelców Flandryjskich 1 DPanc.

Zestaw pamiątek po majorze Bolesławie Kontrymie ps. “Żmudzin”. Zestaw składa się z jego kurtki typu Battle Dress, beretu oraz sznura do rewolweru.

Kurtka mundurowa typu Battle Dress P40, mundur wykonany z wełny koloru khaki. Bluza jednorzędowa zapinana na pięć guzików, u dołu klamra zapinana z lewej strony na prawą. Pod szyją widoczne zapięcie na haftkę. Mundur z charakterystycznym spiczastym kołnierzem, z granatowo żółtymi proporczykami, pośrodku widoczną żółta żyłka, ( barwa 9 Batalionu Strzelców Flandryjskich ).

Pod kołnierzem na szyi widoczny brytyjski sznur do rewolweru. Na klatce piersiowej widoczne dwie duże kieszenie z klapami, kieszenie zapinane na guziki. Nad lewą kieszenią widoczny delikatny ślad po baretkach. Po obu stronach ramion poniżej naramienników widoczne oznaki rozpoznawcze ( POLAND ), na lewym rękawie około 5 cm poniżej naszywki POLAND, odznaka rozpoznawcza 1 Dywizji Pancernej, tak zwana wiewiórka. Odznaka wykonana na terenie okupowanych Niemiec, wykonana metodą druku BeVo.

Naramienniki w stopniu majora, lewy naramiennik koloru czarnego, znak rozpoznawczy dla Broni Pancernej i 1 Dywizji Pancernej generała Maczka w której skład wchodził 9 Batalion strzelców Flandryjskich. Widoczny ślad po wcześniejszym stopniu kapitana (trzy gwiazdki). 

Pod prawym naramiennikiem widoczny sznur 9 BSF. Sznur (Furragere 1940), o barwach belgijskiego Krzyża Wojennego (Croix De Guere), sznury te zostały nadane batalionowi przez Księcia Karola Regenta Belgii w dniu 1 Lipca 1945 roku.

Na lewym ramieniu odznaka specjalna w formie sznura Samodzielnej Brygady Strzelców  Podhalańskich, Sznur naramienny o norweskich barwach narodowych ( czerwono, biało, niebieski), nadawany wszystkim żołnierzom Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich przez rząd Norweski w 1941 w Londynie za udział w obronie Norwegii.

Sznur z węzłem oraz uzupełnioną oryginalną tarczą w złotym kolorze z lwem norweskim nadawany był dla żołnierzy brygady biorących czynny udział w walkach na terenie, W zestawie mundurowym znajduje się również czarny beret produkcji angielskiej, ze ściągniętymi insygniami.

Mundur w bardzo dobrym stanie zachowania, z proweniencją, pozyskany w drodze kolekcjonerskiej od rodziny cichociemnego ponad 15 lat temu. 

Bolesław Kontrym ps “Żmudzin”  oficer Policji Państwowej, Podhalańczyk z Narwiku, Cichociemny, Oficer Wachlarza, Powstaniec Warszawski odznaczony orderem Virtuti Militari i trzykrotnie Krzyżem Walecznych. Również więzień niemieckich obozów jenieckich, żołnierz gen. Maczka, ofiara komunistycznych zbrodniarzy, więzień stalinowskich katowni, zakopany wraz z innymi bohaterami w bezimiennym grobie na niesławnej “Łączce” na Warszawskich Powązkach. 

 Dziwne i tragiczne były losy wielu Polaków, wśród nich i Bolesława Kontryma. Dziwne, bo w akapicie powyżej brakuje jeszcze jednej funkcji, która kompletnie nie przystoi do reszty opisu postaci i celowo została pominięta we wstępie. Zanim Bolesław Kontrym został przedwojennym oficerem Policji Państwowej a następnie bohaterem o którym tu mowa, był odznaczonym trzykrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru oficerem Armii Czerwonej, który ku ironio, jedno z tych odznaczeń uzyskał za osłanianie odwrotu wojsk Michaiła Tuchaczewskiego spod Warszawy w 1920. 

27 sierpnia 1898 roku w żmudzińskiej rodzinie carskiego pułkownika przyszedł na świat Bolesław Kontrym. Jego przodkowie walczyli w powstaniach narodowych po polskiej stronie, ale później służyli udanie wojsku carskim. Bolesław Kontrym poszedł w ich ślady: gdy tylko osiągnął odpowiedni wiek, zaciągnął się do armii carskiej gdzie wykazał się odwagą na froncie i awansował do stopnia podporucznika, po czym przeszedł pod komendę gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego, służąc w II Korpusie Polskim w Rosji. Gdy wojna się skończyła, nie wrócił jednak do Polski. Jakie były motywy 20- latka można tylko zgadywać. Może troska o los matki i siostry, żony i córki białego oficera, żyjących po „czerwonej” stronie granicy? A może też wiara w nowy system, która powodowała że walczył po stronie czerwonych na wielu frontach? Tego nie dowiemy się nigdy. Z czerwoną Rosją nie było mu jednak dalej po drodze. Młody, wielokrotnie odznaczony zdolny dowódca który w 1921 roku otrzymał przydział marzeń na elitarne studia do Akademii Sztabu Generalnego w Moskwie, studia które były przepustką do wielkiej kariery, już w lutym 1923 nawiązał kontakt z attaché wojskowym przy Poselstwie RP i rozpoczął współpracę z polskim wywiadem. W następnym roku przyszły cichociemny był już w Polsce. Tym razem umiłowanie ojczyzny być może ocaliło mu życie – gdyby pozostał, mógłby podzielić los swego byłego dowódcy Tuchaczewskiego. 

Po powrocie do Polski znalazł zatrudnienie w Straży Granicznej, a następnie kontynuował karierę w Policji Państwowej. Pnąc się po szczeblach kariery z początkiem roku 1939 objął funkcję kierownika Wydziału Śledczego Komendy Wojewódzkiej PP w Wilnie w stopniu komisarza. Jego działalność polegała m.in. na rozpracowywaniu antypaństwowych organizacji, przede wszystkim komunistycznej agentury, która była na tych terenach szczególnie rozbudowana i niebezpieczna. Tego mu niestety jak wiemy nie zapomniano. Po wybuchu II wojny światowej został internowany na Litwie, po powrocie z udanego wykonania misji kurierskiej dla rządu RP – tu znów czuwała nad nim szczęśliwa gwiazda, uniknął Katynia. Po ucieczce z obozu, przez Skandynawię przedostaje się na Zachód, gdzie wstępuje do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W szeregach Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich uczestniczy w bitwie o Narwik. Wojenny szlak doprowadza go w końcu do szeregów Samodzielnej Brygady Spadochronowej generała Sosabowskiego, a stamtąd na szkolenie cichociemnych. W 1942 roku został zaprzysiężony w szeregach Armii Krajowej gdzie zgłasza się do zrzutów do Polski. Tego samego roku w nocy z 1 na 2 września zostaje zrzucony do kraju w operacji pod kryptonimem “Smallpox”.

 Otrzymuje przydział do oddziału sabotażowo-dywersyjnego Wachlarz, obejmując w grudniu tegoż roku dowództwo na III odcinkiem. 18 stycznia 1943 roku wraz z Janem Piwnikiem ps. Ponury organizują akcję odbicia jeńców z niemieckiego więzienia w Pińsku. Samodzielność i często problematyczna dla jego dowódców niezależność wraz z przedwojennym doświadczeniem policyjnym powodują, że zostaje oddelegowany na stanowisko zastępcy szefa Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa, formacji podległej Delegaturze Rządu na Kraj. Pełniąc służbę dowódcy oddziału miał za zadanie ochronę konspiracyjnych rządowych lokali. Podczas Powstania Warszawskiego zostaje czterokrotnie ranny, m.in. w trakcie słynnego szturmu na gmach PASTY którym dowodził. I czterokrotnie odznaczony. Za zasługi w walkach otrzymuje awans do stopnia majora. 20 września zostaje mianowany na dowódcę III Batalionu 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej AK.

 Po kapitulacji oddziałów powstańczych 2 października 1944 r. przebywa w obozach jenieckich (między innymi Lamsdorf), skąd udaje mu się zbiec i po raz drugi wstępuje do do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Od maja 1945 r. jest dowódcą 1 kompanii, a od września zastępcą dowódcy 9 batalionu strzelców flandryjskich w składzie 1 Dywizji Pancernej pod dowództwem gen. Stanisława Maczka. 11 czerwca 1946 r. zostaje zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1945 r. w korpusie oficerów piechoty. Odnaleziony brat, generał armii Berlinga obiecuje mu bezpieczeństwo i 17 maja 1947 r. Bolesław Kontrym wraca do kraju. W sierpniu komisja rehabilitacyjno-kwalifikacyjna dla byłych funkcjonariuszy Policji Państwowej wystawiła mu zaświadczenie zezwalające na pracę w służbie państwowej. Zostaje szefem działu administracyjno-gospodarczego w Centralnym Zarządzie Państwowego Przemysłu Fermentacyjnego. Nic nie zapowiada tragedii. Informacja Wojskowa jednak czuwa. Od samego początku gdy Bolesław Kontrym powrócił do kraju jest inwigilowany i śledzony. 13 października 1948 zostaje aresztowany. W toku niemal cztero letniego śledztwa,tortur, nieludzkiego traktowania otrzymuje wyrok śmierci. Wyrok ten prawdopodobnie wykonano 2 bądz 20 stycznia 1953 roku. Pochowany w nieoznakowanej mogile, ukarany z rąk sowieckich sługusów; za poświęcenie i miłość do ojczyzny, za bohaterstwo, niezłomną wiarę w ideały i wolną Polskę. Zakopany z bezimiennymi ciałami potajemnie na „Łączce” na Powązkach. 

W 2014 roku w wyniku prac ekshumacyjnych na cmentarzu wojskowym na Powązkach Warszawskich w kwaterze “Ł” odnaleziono szczątki Cichociemnego, Majora Bolesława Kontryma ps. Żmudzin.

Zespół unikatowych pamiątek po bohaterze Polski, stanowiłby koronę kolekcji prywatnej lub muzealnej .

https://pl.wikipedia.org/wiki/Boles%C5%82aw_Kontrym